Everest by climbers.eu

New Zealand’s “colossus”, Sir Edmund Hillary, was farewelled in a state funeral in Auckland that combined tears and laughter as his family and friends shared memories of his great achievements and humanity.

St Mary’s Church in Parnell, where the funeral was held, and the neighbouring Holy Trinity Cathedral, where Sir Ed had been lying in state, were filled for yesterday’s service. Thousands watched the funeral on big screens set up in Auckland Domain and other centres around New Zealand.

After the service, in scenes reminiscent of the outpouring of grief and respect shown for prime ministers Norm Kirk and Michael Joseph Savage, bustling Auckland streets were brought to a standstill as crowds four-deep watched Sir Ed’s cortege pass on the way to a private cremation in Meadowbank.

Prime Minister Helen Clark, who accompanied Sir Ed’s widow in the church and the cortege, said Lady Hillary was “blown away by the public outpouring of affection”.

Sir Ed’s daughter Sarah said it was a strange experience to share her father’s funeral with so many people but she was touched by the public’s response to his death.

“When we were driving back to the crematorium I was just astounded by the numbers of people there and they were all waving and throwing flowers and some people were even crying,” she said.

Sir Ed, who with Sherpa Tenzing Norgay was the first climber to reach the summit of Mount Everest in 1953, died on January 11 aged 88. He was as much loved in Nepal as in his homeland, after 48 years of dedicating himself to improving the health and well-being of the Sherpas.

Nepali culture merged with New Zealand tradition in yesterday’s funeral tribute.

Sir Ed’s coffin was draped in the New Zealand flag and Sherpas covered it in Nepalese khadas — Buddhist prayer scarves — with his climbing axe and a carved walking stick atop.

‘’He is our true guardian and our second father, but he has left us behind today,” Ang Rita Sherpa, chief administrator of the Himalayan Trust that Sir Ed founded, told mourners.

“His loss to us is bigger and heavier than Mt Everest.”

Norbu Tenzing Norgay, elder son of Tenzing Norgay, said Sir Ed “epitomised the true meaning of giving and never asked for anything in return.

“His love and dedication to the Sherpas was like that of a parent to a child; absolutely unconditional.”

Miss Clark said his life was “extraordinary” and an inspiration to others.

“Sir Ed described himself as a person of modest abilities. In reality he was a colossus. He was our hero. He brought fame to our country. We admired his achievements and the great international respect in which he was held,” she said.

Sir Ed’s children paid poignant tributes to him, both raising their father’s fragility when his first wife Louise and youngest daughter Belinda were killed in a plane crash in early 1975, and then his recovery of spirit.

“When I saw him in Kathmandu after my mother and sister died it was as if everything had been sapped out of him … but again it was his sheer determination and his wonderful friends that eventually pulled him out of it,” Sarah Hillary said.

Peter Hillary outlined a family life full of adventures, with Sir Ed impressing upon the children to go ahead and do things.

“I think Dad was a real people’s hero. That was because he was real, he was the genuine article.”

Grandson Sam Mulgrew drew tears speaking about the close relationship he had with Sir Ed, saying he was a family man who loved having a “gang of people all around him”.

But he got giggles too when he revealed that in Sir Ed’s final days in hospital he had the cover name, Vincent Stardust, which the 88-year-old found amusing. “He laughed, with a glint in his eye.”

After the service an honour guard of climbers held ice axes aloft as his casket was carried to the hearse.

Heavy rain which fell before the end of the service eased as the casket was loaded into a hearse and students from Sir Edmund Hillary Collegiate in Otara performed a haka specially written for the occasion.

Entitled He Maunga Teitei — The Lofty Mountain, the translated words read: “Look towards the far horizons people of the world. Mourn for the mighty kauri has fallen. He has gone, but his legacy lives on. A lofty mountain who never bowed.”

The cortege headed to the Purewa crematorium, with sustained applause from spectators as it drove past the Newmarket shopping centre where shops had closed for the occasion.

Later yesterday at the Sherpa monastery in Kathmandu, burgundy-robed monks chanted prayers and banged drums for Sir Ed’s soul for several hours — at the start of a ceremony that will last seven days.

To fulfil his wishes, Sir Ed’s ashes are expected to be scattered on Auckland’s Hauraki Gulf, possibly from the sail training ship, the Spirit of New Zealand.

Source: TV3 News, New Zealand

Makalu winter climb summit push

A bad blizzard hit the climbers early last week, draining batteries and tearing the expedition tents. “I’ve never seen so fast moving clouds before,” Denis reported. A forecasted weather break prompted a summit push this weekend; Denis and Serg reached 7200 m, but Serguey became ill, so the Kazakhs descended. The Italians brought rope to 6800 meters, and have descended to 6500 meters.

Broad Peak winter climb: Leo leaves Pakistan, Simone reaches BC at last

Leonhard Werth went home last week and with time running out on him; Simone was getting very upset. Later in the week, an army helicopter rescued Simone and his men from Skardu at last, but made it only to Paiju at 3400 meters, where the flight was put to a halt due to very high winds. Saturday however, the pilot made it all the way to 1 hour short of BC. The expedition team has since been lugging 850 kg of gear to BC proper at 4800 meters. “It is cold, extremely cold!” Simone reports, logging -32C/F on arrival at the base of the mountain.

Broad Peak winter 2008 – Simone Maro

Znany z solowych wejść na ośmiotysięczniki – Włoch Simone Moro, w sezonie zimowym 2008 postanowił spróbować swoich sił na K3 znanym jako Broad Peak. Portal e-gory.pl jest polskim, oficjalnym “korespondentem” wyprawy Simone Moro. Poniżej kilka z relacji , na całość zapraszam na strony portalu e-gory.pl

Simone Moro i Shaheen Baig
fot. arch. www.simonemoro.com

27 listopad 2007
Ciao!
30 grudnia opuszczam Włochy aby podjąć następne wyzwanie. Chcę zrealizować kolejny plan zdobycia szczytu ośmiotysięcznego, choc zdaję sobie sprawę, że będzie to trudna i ekstremalna wspinaczka. Tylko osiem z czternastu ośmiotysięczników zostało zdobytych w sezonie zimowych. Siedem z nich było zdobytych przez Polaków, a ostatnim szczytem była Shishapangma, którą zdobyłem wraz z Piotrem Morawskim 14 stycznia 2005 roku.

W tym momencie jestem jedynym nie-Polakiem, który w sezonie zimowych wspiął się na ośmiotysięcznik. Po kilku zimowych doświadczeniach w górach najwyższych (z 30 ekspedycji 6 przeprowadziłem w sezonie zimowym) i po przeanalizowaniu sześciu niezdobytych zimą szczytów “8k” postanowiłem dokonać kolejnej próby zimowej wspinaczki. Wybór padł na Broad Peak 8047 metrów. Wyprawa będzie trwać do 17 marca 2008 roku.
Ekspedycja będzie trudną i ekstremalną gdyż obecne warunki pogodowe w Pakistanie są bardzo złe: na Lodowcu Baltoro leży dużo, głębokiego śniegu, a temperatura może sięgać w górach nawet -50C, a wiatr osiągać prędkość w porywach do 240km/h. Bazę będzie się mieścić w Base Camp na Lodowcu Goldwin Austen, na wysokości 4850[m]. Droga będzie prowadzić z początku wzdłuż Zachodniej Grani. Spodziewam się na tym odcinku wielu, głębokich szczelin lodowych. Obóz 1 stanie na platformie, na wysokości 5600[m]. Następnie przedostaę się przez skalne filary Grani i osiągnę górny lodowiec, gdzie na wysokościach 6200[m] i 71200[m] założę Obóz 2 i 3. Największe trudności będą mnie czekać powyżej kulminacji Grani, gdzieś od 7800[m].
Jak zwykle w moich ekspedycjach będzie towarzyszył mi mój Pakistański partner Shaheen Baig. Dzięki nowoczesnemu sprzętowi elektronicznemu: kamera, laptop, telefon satelitarny, itp., będę mógł dokumentować wyprawę, a także na bieżąco relacjonować dla Was próbę mojej zimowej wspinaczki na K3.
Paport Simone Maro z Islamabadu

3 styczeń 2008

Simome Moro podczas redagowania news’a
fot. arch. www.simonemoro.com

Ciao!
To jest mój pierwszy raport po czterech dniach spędzonych w Islamabadzie. Tutaj sytuacja wygląda na zupełnie bezpieczną. Wszystkie biura i firmy pracują, a ludzie są “normalni” zarówno na ulicach jak i w sklepach. Z mojej strony jednak sytuacja nie wygląda tak dobrze. Pojawił się dokładnie taki sam problem jak w 2007 roku. Moje cargo przyleciało dopiero dzisiaj, równy miesiąc po jego wysłaniu. Tylko, że odebrać będę mógł je dopiero jutro. Opóźnienie w dostawie nie jest wynikiem sytuacji politycznej, ale odwołania lotów. Kuwejckie linie lotnicze zwyczajowo nie działały poprawnie i cargo przeleżało w Kuwejcie 2 tygodnie. Przedwczoraj byłem z krótką wizytą w Pakistańskim Klubie Alpejskim i spotkałem się z oficerem łącznikowym. Przygotowany ekwipunek przetrzymuję w lokalnej agencji turystycznej, która opracowała logistyczną część mojej wyprawy. Ostatnie dwa dni spędziłem na tarasie hotelu i testowałem sprzęt satelitarny. Przetestowaliśmy też w praktyce nowe oprogramowanie, dzięki któremu będę mógł przesyłać Wam video-relacje z wyprawy.
Wystąpił również problem z przedstawicielem tragarzy. Nie chce respektować umowy, którą zawarliśmy w listopadzie, kiedy wysyłałem część ekwipunku do bazy głównej. Umówiliśmy się na transport do bazy głównej, ale teraz odmawiają. Inni tragarze zatrudnieni z pozostałych dolin żądają czterokrotnie większego wynagrodzenia niż standardowa stawka, ale to jest o wiele za drogo. Dlatego też zdecydowaliśmy się na użycie śmigłowca i rozpoczęliśmy rozmowy z lotniczą jedostką wojskową z Skardu. Do team-u dołączyła jeszcze jedna osoba. Nazywa się Leonhard Werth (z Włoch – południowy Tyrol), z pochodzenia jest Niemcem. Decyduje się przyjechać, a ja przydzielam mu rolę odpowiedzialnego za komunikację i kierownika bazy. Jest tak samo alpinistą jak ja, i w razie potrzeby będzie mnie wspierał we wspinaczce. Projekt naszej ekpedycji zakłada głównie wspinaczkę na Broad Peak, ale wykupiłem również pozwolenie na K2. W zimie pozwolenie na K2 jest tańsze o 95%, a w sytuacji wejścia na C1 lub aklimatyzacji w rejonie Baltoro, chcę być zgodny z pakistańskimi przepisami. Na tym kończę moją pierwszą relację i mam nadzieję na przekazywanie Wam już tylko dobrych wiadmomości.
Ciao, Simone MoroPaport Simone Maro ze Skardu
7 styczeń 2008
Ciao!
To jest rzeczywiście prawdziwa, zimowa wyprawa, pełna logistycznych i wspinaczkowych problemów i należy spodziewać się zawsze niespodzianek. Wczoraj dotarliśmy do Skardu po dwóch dniach spędzonych na Karakorum Highway. Byliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi. Zjedliśmy obiad, a potem byliśmy w magazynie, gdzie spodziewałem się znaleźć cały ekwipunek zniesiony w maju z Base Camp. Tia… Ekwipunek zaginął w około 80% !!! Straciliśmy 2 generatory prądu, przewody, śpiwory, namioty, sprzęt wspinaczkowy, osprzęt gazowy, itp. Z tego powodu wyprawa mogła się skończyć zanim się na prawdę zaczęła. Ale zdecydowałem się spróbować niemożliwego i uzupełniłem dziś podstawowe wyposażenie, korzystając z rzeczy wysłanych z Włoch, które miałem zmagazynowane z Islamabadzie, a pozostałe rzeczy kupiłem na bazarze. Generator, dokładnie taki jak mój znalazłem w… jednym z hoteli w Skardu, który regularnie służył ekspedycji. Próbuję go wynająć na dwa miesiące trwania wyprawy. Wygląda na to, że się zgodzili… Nic dodać, nic ująć. Chcę Wam tylko potwierdzić, że wynajęliśmy śmigłowiec i jutro startujemy aklimatyzować się w okolicznych górach. Mam nadzieję, że tym razem pech i przestanie być naszym „regularnym partnerem”.
Ciao, Simone Moro

21 styczeń 2008

Ciao!
Nie odzywałem się przez trzy dni. Cały weekand spędziłem na czekaniu, kontrolowaniu siebie i powstrzymywaniu złości. Mamy nad sobą niebieskie niebo, i kilogramy kłamstw i wymówek tłumaczących brak śmigłowca na lot do BC. W Skardu jestem już 23 dni, który mógłbym osiągnąć z Włoch w ciągu 48 godzin. Dziś rano ta sama historia: niebo niebieskie ale inna “pogoda” sprawia, że nie możemy lecieć do BC. Ta wyprawa to festiwal nieudolniości, pecha i ludzi, którzy nie chcą w żaden sposób współpracować. To jest właśnie Pakistan… Kraj gdzie zredukowano opłaty za pozwolenie wspinaczkowe o 95%, ale to nie pozwala zapewnić nawet podstawowych warunków na przyjęcie turystów, ich obsługi, warunków sanitarnych. Być może w biedniejszych krajach Afryki, powinienem wydawać pieniędzę wiedząc, że płacę za nic.
Pakistan, kraj z bombą atomową, ale bez elektryczności i wody w domach. Mili ludzie; wspaniałe krajobrazy; źródła naturalne; wiara, że turytyka przyniesie rozwój kraju; ale brak pomysłu na zapewnienie obsługi, chociażby na średnim poziomie, respektowanie umów, czasu i realizacji podstawowych planów. Te rzeczy nie są dla mnie nowością i prawdopodobnie nigdy się nie zmienią. Członkowie ekspedycji zaskoczeni są moim chłodem. Teraz ekspedycja jest dla mnie jak odkrycie wielu rzeczy i ludzi w Pakistanie, i chciałbym wiedzieć jaki będzie końcowy rezultat… Broad Peak będzie łatwiejszą i milszą częscią tej przygody, gdzie finał będzie zależał tylko od pogody i niczego więcej. A tu wszystko zależy od wielu rzeczy…
Najnowsza wiadomość. Dzisiaj Leonhard Werth, mój włoski kolega opuścił Skardu i odleciał do Islamabadu, a potem do domu. Nie był stanie znieść problemów żołądkowych, które odczuwał od dwóch tygodni. Był całkiem dobity problemami i brakiem nadziei. Pomimo miłych wspomnień o osobach, które spotkał, i z którymi dzielił czas podczas swojej, pierwszej ekspedycji; wróci do Włoch pełen negatywnych opini o Pakistanie. Powiedział, że pewnego dnia, może wróci…
Ciao, Simone Moro

24 styczeń 2008

Śmigłowiec MI-8 w Paiju
fot. arch. www.simonemoro.it

Ciao!
W końcu coś się zaczęło dziać. W prawdzie nie to, na co czekaliśmy cały miesiąc, ale jedną tego część. Dzisiaj polecieliśmy do Paiju na wysokość 3400m, leżące w 2/3 drogi ze Skardu do BC. Pilot odmówił nam jednak dalszego lotu ze względu na silny wiatr. Inny, duży śmigłowiec nie mógł wylądować i musiał zawrócić. Podobny problem miały dwa, inne, małe śmigłowce typu Ecureill, które nie zatrzymywały się, tylko poleciały dalej na wysokość 6000m. Ze śmigłowców przekazano wiadomość, że mocno wieje i jest bardzo zimno, ale da się operować. Nasze plany wyglądają następująco: jutro duży śmigłowiec spróbuje wrócić i wypełnić swoją misję, oczywiście jeżeli będzie dobra pogoda i słaby wiatr. Ostatnia część planów przyprawia mnie o zmartwienie, gdyż z powodu złej pogody siedzieliśmy w Skardu 3 tygodnie. Trzymajcie więc za nas kciuki! Nadal będziemy kontynuować wejścia aklimatyzacyjne w okolicznych górach (najwyższy szczyt Paiju Peak 6610m). Natomiast na dalszym planie góruje Trango Towers.
Ciao, Simone Moro

27 styczeń 2008
Ciao
Tak, tak, tak, w końcu osiągnelismy Base Camp. Mówiłem Wam, że to kwestia: czasu, nastawienia, i silnej woli. Czekaliśmy miesiąc, ale w końcu śmigłowiec zabrał nas. Niestety ze względu na bardzo silny wiatr musiał nas zostawić z Paiju. Jednocześnie byliśmy szczęsliwi, ale i dobici tym ciągłym czekaniem na lot od BC. Ale dzięki Bogu i pilotowi udało nam się dostać w okolice BC. Piszę w “okolice”, bo przez zapowiadany bardzo silny wiatr i niski pułap chmur, pilot musiał zostawić nas i 850kg sprzętu, około godziny drogi przez planowanym miejscem założenai BC. Zaczęliśmy więc przenosić wszystko na 4800m, na miejsce Base Camp pod K3. Od dwóch dni nie robimy nic innego. Jest bardzo ciężko. Niektóre pakunki ważą ponad 45kg! jest zimno, ekstremalnie zimno! Przez te dwa dni, mieliśmy pełne zachmurzenie, wiatr i -32 stopnie Celsjusza. Dziś jest pierwszy dzień dobrej pogody. Wraz ze słońcem wszystko nabrało innego wyglądu i wymiaru. Najbliższe plany dotyczą zakończenia transportu i założenia BC.
Ciao, Simone Moro

28 styczeń 2008
Ciao
Pogoda nadal zła, ale spędziliśmy ten dzień intensywnie. Razem zaaranżowaliśmy kuchnie, w której jest jedyne miejsce gdzie możemy się ogrzać. Dzięki maszynce, która jest cały czas “na chodzie”, często zaglądamy do kuchni by ogrzać się przy płomieniach i porozmawiać z Didarem, naszym kucharzem. Mieliśmy dziś bezpośrednią łączność przez Skype z naszym głównym sponsorem: The North Face w Monachium. Fantastycznie było zobaczyć, jak bez żadnych problemów działają najnowsze cuda techniki. Rozmawialiśmy przez pół godziny. Jutro zaczynamy naszą wspinaczkę… Poszukamy drogi przez lodowiec i wystartujemy do góry.
Ciao, Simone Moro

szczegóły z przebiegu wyprawy na :
Źródło:

Legendarny alpinista, poszukiwacz przygód i filantrop był najbardziej znanym Nowozelandczykiem

Edmund Hillary dokonał pionierskiego wejścia na Mount Everest wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem 29 maja 1953 r. “Załatwiliśmy skurczybyka” powiedział do towarzyszy eskapady po zejściu ze szczytu, a dzięki relacji BBC słowa te usłyszał cały świat. W szeregu wielkich poszukiwaczy przygód stawiają go również inne wyczyny: zdobył m.in. oba bieguny i pokonał łodzią motorową rzekę Ganges od jej ujścia aż do źródeł.

Hillary znany był również ze swej działalności filantropijnej, która koncentrowała się wokół założonego przez niego funduszu powierniczego Himalayan Trust, prowadzącego akcje pomocy dla Szerpów.

Poniżej przedstawiam co donosiły agencje o uroczystościach pogrzebowych sławnego himalaisty.

Nowa Zelandia: pogrzeb Edmunda Hillary’ego

Nowa Zelandia pożegnała we wtorek zmarłego 11 stycznia pierwszego zdobywcę Mount Everestu Edmunda Hillary’ego. Edmund Hillary nie był tylko himalaistą, przeczytaj artykuł/ post : Edmund Hillary – Everest legend
W uroczystej mszy w Auckland uczestniczyło ok. 600 osób, wśród nich premier Helen Clark, wdowa po Hillarym, June, oraz dzieci Peter i Sarah. Obecny był także syn Szerpy Tenzinga Norgaya, z którym w 1953 roku Hillary wszedł jako pierwszy człowiek w historii na liczący 8850 metrów n.p.m. najwyższy szczyt Ziemi.
Premier Clark oświadczyła, że mimo swej skromności zmarły był “gigantem i bohaterem”.
Na trumnie himalaisty okrytej nowozelandzką flagą leżał czekan Hillary’ego z historycznej wyprawy na Mount Everest. Tysiące ludzi w całym kraju oglądały ceremonię na telebimach. W Nepalu transmitowała ją telewizja. W dalszych uroczystościach pogrzebowych wzięli udział tylko najbliżsi. Na trasie konduktu zebrały się tysiące ludzi, którzy po raz ostatni chcieli pożegnać himalaistę. W ciągu doby poprzedzającej pogrzeb tysiące ludzi oddały hołd Hillary’emu.
Prócz swych osiągnięć jako wspinacz i polarnik zdobywca Everestu znany był ze swej działalności dobroczynnej. Dzięki założonej przez niego fundacji w zamieszkanych przez Szerpów himalajskich wioskach powstały szpitale i szkoły.
Zgodnie z życzeniem Hillary’ego jego prochy po kremacji zostaną rozsypane nad zatoką koło Auckland.
Hillary zmarł na atak serca w wieku 88 lat.
* źródło : (PAP 22 stycznia 2008 10:18)

Nepalska społeczność Szerpów pożegnała sir Edmunda Hilarego, pierwszego zdobywcę Mount Everestu.
Z tymi legendarnymi przewodnikami i tragarzami wysokościowymi Hillary był związany przez całe życie.
Pogrzeb himalaisty odbył się wczoraj w Auckland w Nowej Zelandii.
W uroczystościach pogrzebowych w Nowej Zelandii wzięli udział przedstawiciele społeczności szerpańskiej. Pasang Szerpa Lama z fundacji Himalayan Trust założonej przez Hillary’ego w Kathmandu powiedział Polskiemu Radiu, iż do Nowej Zelandii pojechało czterech Szerpów, najdłużej związanych z Hillarym.
W godzinach pogrzebu himalaisty Szerpowie pamiętali o człowieku, który przez dziesięciolecia budował szkoły i ośrodki zdrowia w wysokogórskich rejonach Nepalu. Hillary przyczynił się także do podniesienia poziomu codziennego życia himalajskich górali.
Pasang Szerpa Lama mówił Polskiemu Radiu, że w klasztorach, w szkołach zapalono maślane lampki i modlono się przed obliczem Boga o to, by dusza Hillarego spoczęła w pokoju. Szerpowie wierzą w reinkarnację. Dlatego modlili się, by podróżnik odrodził się jako istota ludzka, która będzie mogła zrobić dużo dobrego dla wszystkich.
Fundacją Himalayan Trust założoną przez Edmunda Hillarego kierować będzie po śmierci założyciela jego żona.
* źródło : IAR Polskie Radio2008-01-22 09:22

Setki Nowozelandczyków oddaje w poniedziałek hołd zmarłemu 11 stycznia himalaiście Edmundowi Hillary’emu. Okrytą flagą Nowej Zelandii trumnę z ciałem pierwszego zdobywcy Mount Everestu wniesiono rano do katedry Trójcy Świętej w Auckland, gdzie będzie wystawiona przez 24 godziny. Wartę honorową pełni czterech żołnierzy.
W poniedziałkowej uroczystości uczestniczyła m.in. premier Nowej Zelandii Helen Clark, która nazwała Hillary’ego “największym bohaterem” kraju. “Oddajemy hołd wspaniałemu życiu” – podkreśliła.
Przedstawiciele Maorysów uświetnili ceremonię swym tradycyjnym tańcem wojennym (haka). Ubrane na czarno maoryskie kobiety, z wierzbowymi wieńcami na głowach, śpiewały.
Obecni byli również wdowa po Hillarym June i syn Peter. W pierwszej kolejności hołd legendarnemu podróżnikowi miało okazję oddać około 100 członków nepalskiej społeczności w Nowej Zelandii.
Przedstawiciele mniejszości indyjskiej zapalili świecie i przyozdobili girlandami kwiatów stojący obok trumny duży portret młodego Hillary’ego.
Przed katedrą mimo deszczu stoją tłumy ludzi, którzy o zmarłym nie mówią inaczej niż “bohater”. Państwowy pogrzeb Hillary’ego odbędzie się we wtorek. Zaproszonych zostało ok. 500 gości. Uroczystości będą transmitowane przez telewizje w całej Nowej Zelandii, a w parku w Auckland ceremonię będzie można obejrzeć na telebimie.
W 1953 roku nowozelandzki wspinacz wraz z Szerpą z Nepalu Tenzingiem Norgayem (zmarł w 1986 r.) jako pierwszy wszedł na szczyt liczącej 8 850 metrów góry. Edmund Hillary zmarł 10 dni temu na atak serca. Miał 88 lat.
* źródło : PAP – 2008-01-21 12:14